LEVEN IN HET NU 23 december 2009, Westerpost.
Osdorp – Hij houdt zo van dat paardengetrappel.Het geluid van hoeven op de straatstenen. Op 14 december 1949 – een koude, zonnige dag – haalde de jonge Wim Moerenhout zijn aanstaande vrouw dan ook per rijtuig van huis. Zestig jaar later lijkt de tijd gevlogen."Vooraf denk je: wat een tijd ! Achteraf is het toch snel gegaan."
+Shirley Brandeis
Kunt u ook zo verlangen
naar de stilte ?
Haten de knal-en knettergeluiden,
Haten de stank van weggeschoten vuurpijlen,
Haten de rotzooi van afval na de nieuwjaarsviering,
Haten de geldverspilling.
Waarom niet zwijgzaam hand in hand staan
met de mensen, die ons lief zijn.
Met ons allen een oneindige stilte schepen.
Ontdekken de geheimzinnige diepdonkere nacht,
Ontdekken de sterren, die in de eeuwigheid staan ,
Overrompeld worden door het gezag
van het onbekende heelal.
Na die belevenis weer zuiver kunnen denken
over onze voornemens in ‘t nieuw jaar.
Moge in het jaar 2009
uit liefde voor de medemens
de hoop op een betere samenleving
blijven bestaan.
HET JONGE KIND
Ik zie spontaan en sprankelend peuterleven,
De dreumes dribbelt, klautert, onvermoeid.
Het is zijn tijdloos drukdoen dat mij boeit,
Alleen het jonge kind is dit gegeven.
In mijn gedachten wordt een droom geweven:
- Ik ben een kind, dat met de lente stoeit,
Een leven onbezorgd, dat sleur verfoeit,
de vogels zingen, leven zonder streven ! -
Zo schonk het jonge kind een droom aan mij,
Het liet mij in zijn wereld leven,
Ik mocht zijn onbevangen zijn beleven.
Ik voelde me gelouterd, fris en blij,
Mijn somber denken was ineens voorbij,
Dat had het kleine kind aan mij gegeven.
De grijze dichter van Osdorp
Download geboorte_van_het_kind.doc april 1992:
Onderstaande gedichten van mij, worden geplaatst in het blad Begane Grond, Cultureel Orgaan van de Universiteit van Amsterdam. Ik kreeg een uitnodiging om op zondag 26-4-92, deze gedichten en andere voor te dragen op een literaire bijeenkomst. Het was voor mij een hele belevenis voor jonge mensen (studenten) voor te dragen uit eigen werk.
1 JANUARI
De tijd ,die geen tijd kent,
strooit achteloos
een jaar uit de korf
der eeuwigheid.
Het wordt ontvangen door mensen,
die zijn afkomst niet weten.
Zijn sereniteit
wordt bezoedeld
door kruitdampen.
Er is geen overgave aan zijn hemel
en atmosfeer.
Er is alleen het spel van tijdelijke wezens
die knettergek ronddolen.
BELEVENIS IN DE TUIN
De spade snijdt als bijna haat
door de aarde die dicht
werd geslagen door handen van regen.
De veengrond verzet zich zwaar
tegen deze ommekeer.
Maar de aarde eronder
kan weer glanzen
opgelucht ademhalen.
Wormen kronkelen mee
aan dit herboren zijn.
Ineens, als uit geen tijden aangevlogen,
is daar de allene vogel,
warm van kleuren,
warm vooral van oranje-rood,
die glinsterend
naar het nieuw begonnen
leven kijkt en kijkt.
GEBOORTE VAN HET KIND
Je bent 65, 40 jaar bij de zaak en op je jubileum- tevens afscheidsreceptie krijgen je relaties de gelegenheid te feliciteren en afscheid van je te nemen. De dagelijkse gang naar kantoor om geld te verdienen is niet meer nodig omdat het pensioen ervoor zorgt, dat je redelijk kunt rondkomen.
Acht uur werken, acht uur vrij, acht uur slapen wordt dus vervangen door zestien uur vrij en acht uur slapen. Je kunt nu zelf bepalen wat je gaat doen met de verdubbeling van je vrije tijd. Heb je voorheen je vrije tijd gevuld met hobbies en werkzaamheden op verenigingsgebied dan kan je nu intensiever met je hobbies bezig zijn of uitbreiden en ook op verenigingsgebied meer hooi op je vork nemen.
De pensioenstatus van de man heeft natuurlijk ook invloed op het leven van de vrouw. Wanneer je gedurende 40 jaar een redelijk huwelijk hebt gehad, wil je dat graag, zolang je nog samen bent, handhaven. Er is meer overleg nodig, denk bijv. aan het gebruik van de auto. Het hebben van een gezinsagenda verdient dan ook aanbeveling. Zelf ervaar ik het als goed, dat onze ambities niet gelijk gericht zijn. Elkaar samen bij de avondmaaltijd weer ontmoeten en de voorvallen van de afgelopen dag uitwisselen is natuurlijk een prachtig middel om eentonigheid tegen te gaan.
Het heeft mij verbaasd hoe snel ik mijn acht en veertig jarige kantoorloopbaan ben vergeten. In je omgang met mensen hoef je nu geen rekening meer te houden met de commerciële belangen voor de zaak. De ruim vier jaar, dat ik gepensioneerd ben, ben ik mijn tennissport blijven beoefenen. Deze sport geeft een heerlijke ontspanning en zorgt ervoor, dat je conditie op peil blijft. Onze volkstuin, het bezig zijn met en het gadeslaan van de natuur het hele jaar door geeft mij een enorme rust in mijn leven en zorgt voor een onuitputtelijke inspiratiebron. Een bron, die ik nodig heb om mij in de poëzie te kunnen uitleven. Hoe mooi is het om te trachten de gedachten, die de natuur in mij oproept, in een gedicht uit te drukken. Je komt dan ook tot de ontdekking hoe moeilijk het is om het gezang van een vogel, het geruis van de wind door de bladeren, het gezoem van een bij, enz. zodanig onder woorden te brengen, dat ook bij de lezer van het gedicht de gevoelens ontstaan, die ook bij jou zijn opgeroepen. Grote componisten zijn door wanhoop verteerd alvorens zij hun muziek uitgaven. Wij spelen de muziek of luisteren ernaar en worden overdonderd door de expressie van klanken die de muziek ten gehore brengt.
Zo probeer ik mijn derde levensfase zinvol te besteden door belangeloos werk te doen voor anderen in de organisatie Stichting Gilde, die zich ten doel stelt om 50plussers hun kennis en ervaring te laten overdragen aan anderen. Wat mij aantrekt in dit werk is, dat de Stichting niet met een politieke organisatie is verbonden en je werk doet waarvan je direct resultaat ziet. Hoe vaak worden wij niet opgebeld door mensen, die gebruik hebben gemaakt van onze diensten en hun dank betuigen voor het advies, dat hun is gegeven. Zelf ben ik door Gilde in contact gekomen met een oud copy-writer/journalist. Iemand, die op de hoogte is van literatuur en ook zelf proza en poëzie publiceert. Regelmatig kom ik bij hem praten en wisselen wij het door ons gemaakte werk uit.
Tenslotte wil ik nog spreken over het contact met je kinderen en kleinkinderen. Ik ben heel gelukkig wanneer ik merk, dat zij in goede harmonie met elkaar leven. Zij staan nog midden in het leven en hebben het druk met hun maatschappelijk positie en de opvoeding van hun kinderen. Wij proberen zo veel mogelijk te helpen. De kleinkinderen hebben nog een zorgeloos bestaan en het omgaan met hen verschaft je door hun onbevangenheid en spontaniteit veel levensvreugd. Er zit ook enige overkomst tussen het kind en de oude mens. Beiden staan zij buiten het maatschappelijke leven. Willem Hendrik Moerenhout zal niet de geschiedenis ingaan als een beroemd man maar ik troost mij met de woorden van een bekend schrijver en dichter: "De wereld is een systeem waaruit je gemist kan worden." Zo is het, het leven gaat ook zonder jou door.
februari 1991
Ik zou weer achttien lentes willen zijn:
het tijdperk overdoen van de oorlogsjaren,
maar dan het heerlijk jong-zijn weer ervaren
in volle vrijheid zonder angst en pijn.
Niet opgesloten zitten in een klein
vertrek en op het balkon wat lucht vergaren.
Niet ’s avonds naar de maan en sterren staren
als povere troost bij het gevangen-zijn.
Maar och, het is een dom vergeefs begeren,
want overdoen dat kent het leven niet.
Die nuchtere wijsheid moet ik accepteren.
Ik moet tevree zijn met mijn levenslied,
al kent ’t coupletten met een droevig end.
’t Is goed, ik heb mijn wel en wee gekend.
De grijze dichter van Osdorp
Amsterdam is vanaf vandaag Wereldboekenstad. Een onderscheiding van de UNESCO, de cultuur-organisatie van de Verenigde Naties. De stad gaat zichzelf promoten als literaire vrijhaven met het thema "open boek, open geest". Het grijpt terug op de Gouden Eeuw, toen Amsterdam er om bekend stond dat er veel werk van schrijvers en denkers werd gepubliceerd, omdat het in hun eigen land niet kon worden uitgegeven.
Fragment uit het NOS journaal van 23 april 2008: Wim leest het gedicht MOKUMMERS
KLIK OP HET PIJLTJE IN HET SCHERM
EEN MOKUMER
Een mokumer kan zonder gein niet leven,
De humor vindt hij iedere dag op straat,
Geniet ervan om lik op stuk te geven
En voert je graag doch meent het niet zo kwaad.
Probeer beslist niet hem te commanderen,
Bevelen lapt ie immer aan zijn laars,
Bekakte lieden kan hij niet waarderen,
Is gauw bewogen als hij ziet iets naars.
O, Amsterdam, je kinderen zijn figuren,
Die nu eens lastig zijn dan weer loyaal,
Dat maakt van jou een interessant verhaal.
In Kronkels heeft Carmiggelt dat beschreven
En velen jouw karakter weergegeven,
Hij had je lief al ben je niet normaal.
Wim Moerenhout,
De grijze dichter van Osdorp
Hoera! Vandaag heb ik mijn eigen weblog en ben hiermede heel blij.
